"Świat w płomieniach" Krzysztof Koziołek - premiera - patronat

Dzisiaj premiera najnowszego tytułu Krzysztofa Koziołka - "Świat w płomieniach". To już 29. książka w dorobku autora, i miło mi ogłosić, że po raz kolejny to mój patronat.

"Kłamstwo zalajkowane tysiąc razy staje się prawdą" 

(hasło przewodnie ze skrzydełka)

Jak pisze sam autor: "To zła baśń o namiętności i zdradzie w burzliwych czasach. I o ofierze, jaką trzeba ponieść, by uratować innych." 

Łapcie opis: 

Jest początek 2033 roku. Światem rządzi Oś Sprzymierzonych pod przywództwem III Rzeszy. Najwyżsi rangą naziści szykują się do wielkiej uroczystości w setną rocznicę zdobycia władzy. Rozmach i przepych, z jakimi planują ją zrealizować, mają być kolejnym dowodem na potęgę narodu aryjskiego.

Hauptsturmführer Matteo Schwarzer, szara eminencja gestapo i człowiek od zadań specjalnych, otrzymuje rozkaz zlikwidowania wszelkiej działalności resztek ruchu oporu funkcjonującego na terenach okupowanych.

Führerowi i jego świcie nic nie może przeszkodzić w świętowaniu.

Zaintrygowani? Macie ochotę poznać ten tytuł? 

Mam dla Was fragment książki:

– Sieg Heil! – Niosło się po olbrzymim wnętrzu.

Po ciele Rity Pulaski przeszły dreszcze. W tym, co właśnie się działo, jak zawsze

dostrzegała coś magicznego.

– Sieg Heil! – Potężny okrzyk odbił się od ścian z tak potężną siłą, że szyby w oknach

zadrżały.

Dziewczynka przymknęła na chwilę oczy, sycąc się szczęściem, jakie dało jej poczucie

bycia częścią tej wielkiej wspólnoty.

– Sieg Heil!

Rita poczuła, jak podłoga pod stopami zaczyna delikatnie wibrować. Trzymała prawą rękę

wyprostowaną, darła się, ile sił w płucach, była przy tym niemal w miłosnym uniesieniu.

Gdyby Mike Gebauer znalazł się teraz obok niej, rzuciłaby mu się chyba na szyję i obsypała

całusami.

Uwielbiała takie uroczystości, wtedy mogła się stać częścią czegoś wielkiego. W takich

chwilach zapominała, że wciąż miała status obywatelki trzeciej kategorii – czuła się jedną z

trzystu pięćdziesięciu milionów pełnoprawnych obywateli Rzeszy.

– Sieg Heil!!! – wrzasnęła ze wszystkich sił.

Nagle przestrzeń nad głową dyrektora zamigotała kolorami, zaraz potem obok niego

pojawił się hologram Noaha Hitlera. Zgromadzeni patrzyli na führera zafascynowani,

większość z nich pierwszy raz miała okazję zobaczyć go z tak bliskiej odległości.

– Sieg Heil!!! – zaskandowali raz jeszcze.

– Przywitajmy ojca naszego narodu! – krzyknął Wirth.

Kilkaset dziecięcych gardeł wydobyło z siebie potężny głos.

– Wierzymy w naszego Führera! Żyjemy dla naszego Führera! Umieramy za naszego

Führera, aż zostaniemy bohaterami!

Zaraz potem halą wstrząsnęła burza braw.

– Moje drogie dzieci! – Noah Hitler przyjął na twarzy ojcowski uśmiech. – Słabiej

wykształcony, ale fizycznie zdrowy człowiek z mocnym charakterem i siłą woli jest

cenniejszy dla narodowej wspólnoty niż inteligencki słabeusz!